FIRME DE BATRIBÁN.
Era na primaveira de 2007. Hacia’lmes de Mayo y eo que taba vivído d’aquela na zona de Bilbao, en Portugalete, había feito úa visita d’apenas un fin de semana a Os Ozcos, d’únde son, pre ver á familia, visitar el meo poblo e disfrutar del silencio que non atopaba na noble villa vizcaina. Chegada’l Venres para’l Domingo tar de volta a orillas de Nervión. El viaxe había-lo imaxinado na mia cabeza casi como úa especie de necesitada terapia pra aliviar a señardá de tar lonxe del meo país, ese rinconin del mundo d’unde sempre teño que marchar pra acabar necesitando volver e qu’anque non viva alí núnca deixará de selo, el reencontro con os amigos e paixases que modelaron el meo ser e aclarar e poñer en orden, o al menos inténtalo, as ideas e a mente n’ese silencio exterior que deixa-te escoitar as voces qu’ún leva dentro.
Quiso’l destino, caprichoso e casual, qu’el día despois da chegada’l meo rincón del mundo, úa triste noticia alterara en gran medida toda a planificación qu’eo tía imaxinada.
A morte de Firme de Batribán era pra min algo mais qu’á morte d’un vecín da comarca. A morte de firme era pra min a desparición d’un amigo, d’úa persona excepcional, d’un gaiteiro tan excelente como humilde, d’un exemplo d’humanidá co´l que, cada vez que coincía con él, non deixaba d’admirar-me con as suas lecciois sobre a vida. Porque así, o así veia-lo eo, Firme non deixaba de transmitir exemplo sin qu’esa fora a súa intención. Quero dicir que non era, pra nada, d’esa xente que vay soltando sermois aleccionadores e que creera qu’os demais tuveran equivocaos e fora él a correxir os “defectos” que todos temos. Firme era como era e respetaba a os demais como foran. Natural e espóntaneo, cauto e sincero sempre sabía tar e pasar discreto deixando as súas opiniois sen erguer a voz, que non ye facía falta.
Aquela mesma tarde puxen-me en contacto con Xuan Carlos de Taramunde, amigo, gaiteiro, amás de ferreiro, que dirixía d’aquela, creo recordar, a Banda de gaitas Os Castros e con quen Firme tía tamén muita relación, as netas de Firme tocaba n’esa banda e todos os anos organizan polo mes de Novembre un magosto en Teixois, unde xuntan-se un gran número de gaiteiros, novos e veyos, n’úa festa que dura todo’l día e gran parte da noite e unde nunca faltaba Firme. Chameilo pra saber si iba-se organizar úa despedida especial el día del enterro-funeral, recordando un deseo qu’eo habia-ye escoitado en mais d’úa ocasión al propio Firme de que’l día que tía que chegar quería ser enterrao coa súa gaita e que hubera gaiteiros tocando a modo de despedida na súa despedida. Díxome que xa s’había posto en contacto con a familia pra organizar e chamar a os gaiteiros amigos de Firme para dar-ye l’ultimo adíos e que taba a espera de qu’a familia confirman-ye a idea pra levala a cabo. Como’l funeral iba ser el Lunes pola tarde eo dixe-ye que cuntara con a mía presencia e que si facía falta pra algo me chamara. A esas alturas eo xa había cambiao os meus planes e en vez de tornar el Domingo pra Potugalete tornaría’l Lunes despois del sepelio.
Chegou el Lunes pola tarde y non había recibido noticia algúa de Xuan así entendín o dí por feito que taba todo organizao pra dar a despedida a Firme. Cheguei a Xestoso, n’el conceyo de Vilanova, únde s’iba a celebrar l’oficio relixioso e despois l’enterro. A pequena aldea taba abarrotada de xente e tuvemos qu’aparcar el coche a mais d’un kilometro da iglesia. Coyín a gaita e según nos acercabamos iba saludando amigos, algúos gaiteiros veyos outros novos, hasta qu’á porta del templo m’atopei con Xuan. Preguntei-ye como s’había organizao l’última despedida de Firme e, certamente, quedei sorprendido e un puoco triste cando dixo-me que non iba a haber gaiteiros. Al parecer Xuan había-se posto en contacto con a familia de Firme pra organizar l’acto y estos habían quedao en responder-ye. A resposta por parte da familia nunca chegou. Non sei os motivos dixo-me Xuan. Poidera ser que con os preparativos de todo’l funeral non atoparan tempo pra pensar n’este detalle o que se y’esqueicera chamar a Xuan, non sei. El caso qu’al parecer eo era l’único gaiteiro qu’había levado a gaita.
Cando chegou el cortexo funebre acompañao da familia aprovechei pra acercarme a úa das netas de Firme pra dar-ye el meo pésame e comentei-ye que´l sou abolo había comentao en mais d’úa ocasión, al menos a mi, el sou deseo de qu’hubera gaitas nel sou enterro e pedin-ye que si non ye parecía mal al resto da familia gustaría-me despedir a Firme a mía maneira. Dixo-me que tía que preguntar-ye al sou padre, qu’era fiyo de Firme, pra ver que ye parecía.
A iglesia de Xestoso, que tampouco é muy grande, taba repleta de xente así que mentras durou l’oficio esperei fora charrando con amigos e recordando anécdotas de Firme e falando de lo qu’andabamos facendo cada un das nosas vidas. Cando terminou el funeral, á salida da iglesia, intentei volver a falar con Susana, a neta de Firme, pero con el baruyo del momento no me foi posible así que optei directamente por seguir el cortexo hasta’l cementerio. Alí, non recordo si antes o despois de que’l cura rezara algún responso, atopei a oportunidá d’acercarme a os fiyos de Firme e amais de acompañalos no sentimento comentei-yes a mía intención de tocar úa peza a modo de despedida personal pra Firme. Non sei si sorprendidos pola propuesta o pol momento, triste e dificil polo qu’elos taban pasando n’ese momento, responderon afirmativamente. Así que sin mais tempo que perder fun buscar a gaita e cando huberon d’acabar os rezos e demais rituales pedín permiso pra despedir al gaiteiro. al músico, al home sabio e tranquilo, al amigo.
Empecei a hinchar a gaita, afinei el sol e comenzei a tocar. Antes, cando m’acerquei a coyer a gaita e m’acercaba a unde taban enterrado a Firme, iba con a intención, xa decidida, de interpretar úa marcha tradicional de Belmonte, un tema que gusta-me muito e que pol sou ritmo parecía-me apropiada pra esta ocasión, pero foi empezar a tocar e d’úa forma extraña quedei con a mente totalmente en blanco. Durante os dous o tres segundo que tía mentras facía algo parecido a un floreo d’entrada non conseguía recordar como empezaba esa canción. Durante os siguientes dous o tres minutos solo recordo silencio, ese silencio qu’en parte m’había levado aquel fin de semana a Os Ozcos, sentía-me como n’úa burbuxa mentras miraba´l nicho únde xa reposaba Firme de Batriban e de lo que toquei non teño’l mais minimo recordo.
Cando parou de sonar agaita os presentes rompiron n’un emocionado aplauso e m’acerquei e s’acercaron a saludarnos a familia, fiyos e netos, algún gaiteiro da quinta de Firme emais xente que nin conocía nin recordo. Al pouco rato recoyin a gaita e abandonei el lugar.
El camín de regreso hasta chegar al coche que tuvemos que deixar a un kilometro d’aldea fixemos-lo Reguí, con que’n había ido hasta’l funeral, Javi, un amigo qu’alí atopamos, y eo a través d’un bosque de carbayos e abedules que rodea Xestoso. Mentras caminabamos debaxo das sombras dos arboles iba-yes contando a sensación qu’había sentido mentras tocaba e d’úa comentei-yes qu’era como se n’ese mesmo momento en que taba tocando non fora eo el que tocaba a gaita.
Reflexionei muito sobre aquela experiencia e, dende’l primer momento e inda hoy, prestame pensar anque reconozo que é mais un deseo enchido de mistica pouco racional que n’aquelos momentos en qu’eo e los alí s’atopaban pra despedir a Firme de Batribán foi el própio Firme el que facendo uso da única gaita alí presente apoderouse d’ela pra ser él el que se despidíra dos sous amigos e da xente qu’apreciaba.
Mel de Vincios.
13 d’Agosto de 2011
https://www.lne.es/secciones/noticia.jsp?pRef=1642_52_522407__opinion-biblioteca-Batriban
_______________________________________________________________________________________________________________________________________

Un pouco d’aire fresco.
Nas últimas xornadas, coincidíndo con a campaña electoral pras municipales e autonómicas, tamos vivindo el surximento d’úa corrente popular de protesta ciudadana, civica, pacifica e responsable exigíndo un cambio social nel estao español tanto a nivel económico como de representatividá politica. Isto é cambio da ley electoral e contra’l bipartidismo exemónico representao polos dous partidos mayoritarios PSOE e PP.
El Movimento 15-M, Spanish revolution o revolución dos Indígnaos exixe úa resposta social contra á deriva hacia a que navega’l noso país con a perdida, realmente, da soberanía popular, úos partidos politicos enfrentaos en luitas por conseguir o manterse nel poder, úas politicas económicas dirixidas polas altas esferas financieras internacionales, que sólo yes importa’l sou beneficio, úa perdida na reprensentatividá plural e, en difinitiva, un descontento xeneral polas constantes manipulaciois e perdida de deretos e atenciois nel noso sistema de bienestar.
Úa reacción que anque lenta e tardía, levamos xa bastante muito tempo n’esta situación, ven a ser necesaria para dar un toque d’atención a os gobernantes pra que den un xiro de timón nas súas politicas e actitudes e empecen a pensar e trabayar na busqueda de soluciois a os problemas da sociedá antes de que seña demasiado tarde e o malestar medre, deixen de dirixirnos como a marionetas e comprendan que’l poblo é quén yes elixe e a quén representan. Porque non se chega a esta situación sin ter úos motivos claros para indígnarse. As actitudes mostradas, sobretodo nos últimos catro anos, pola clase politica con enfrentamento continuos, crispación provocada e diseñada para dividir á sociedá, falta de propuestas constructivas contra os problemas da xente, politicas antisociales, casos de corrupción, desprecio e manipulación da xusticia según yes interese a úos u outros e un largo etcétera conleva’l resgo convertir as calles n’un polvorín que poda explotar d’un momento a outro.
Sen duda algúa úa das chispas qu’encendeo esta reacción civil foi a publicación, hacia’l mes de marzo, n’España del libro “¡Indignaos!”, de Stéphane Hessel únde’l escritor, pensador e activista polos dereitos humanos, é l’único redactor da “Carta universal dos dereitos humanos” índa vivo, chama, a os sous 93 anos, á xuventud a non quedarse con os brazos cruzaos ante as inxusticias e abusos do poder politico e financiero mundial e insta a os xovenes a luitar polos sous dereitos sociales. Dende lougo qu’é todo un exemplo e úa invitación a quitarse a venda dos oyos e todo un estimulo, como queda demostrao estos días, para úa sociedá desencantada e indignada.
Mel de Vincios.
20 de Mayo de 2011.
10 drogas que non debes consumir conducindo.
Como xa dicía l’anuncio de T.V. nos 80 “Si bebes no conduzcas”.
N’este caso l’exemplo s’amplía a dez sustancias, incluida l’alcohol, que
non convén tomar si se vay a coyer un coche resumidas n’úos sketches
que non sei si voslo tomaredes en serio pero seguro que vos vades a reir
muito.
---------------------------------------------------------------------------
Con todos ustedes…
…La
Banda
Manzana.
Aquí vos deixo "que nos quiten lo tocao" , corte del último trabayo d'esta banda de xuglares-nomadas asentaos en Barcelona e que recorren a xeografía cada brao, n'el 2010 tuveronde punta a punta d'Asturias, con as suas melodias positivas e orixinales (con certo recordo, e verdá, a Sabina na entonación) d'inspiración callexera e alma de bar.
N'esta ocasión del concerto que deron n'el chigre A Marquesita de Samartín d'Oscos, unde xa tocaron n'outras visitas a Asturias, e al que fain mención na letra da canción. Que vos preste.
--------------------------------------------------------------------------
Los qu’el 2010 levóuse. ( In memoriam.)
El ano 2010 foíse e con el foron-se úas cantas personalidades da cultura. Pa recordalos, e a modo d’homenaxe, fixen úa pequena, pero sentida, lista que comenza con un gaiteiro e amigo. Como sole dicirse son todos os que tan pero non tan todos os que son… . Vai por elos.
· Constante de Pasarón. Gaiteiro. 11/01. · J.D. Sallinger. Escritor. 27/01. · Miguel Delibes. Escritor. 12/03. · Antonio Ozores. Actor y escritor. 12/05 · José Saramago. Escritor. 18/06. · Antonio Gamero. Actor. 26/07. · J.A. Labordeta. Músico, escritor e politico. 19/09. · Marcelino Camacho. Sindicalista. 29/09. · J.L. García Berlanga. Director e guionista de cine. 13/11. · Leslie Nielsen. Actor. 28/11. · Enrique Morente. Cantaor flamenco. 13/11. · CNN+. Canal de noticias de T.V.. 29/12.
----------------------------------------------------------------------------
¿Que palabras podense usar pa falar d'un d'os mais grandes artistas d'os últimos tempos ahora que xa non ta aquí?...
...Pois eso. Sólo silencio i escuitar, úa e mil veces, a sua música. Hasta sempre Enrique Morente (1942-2010).
----------------------------------------------------------------------------

-------------------------------------------------------------------------
Documental recomendao.
"Asturian us. Asturianos n'America".
Muy interesante documental, estrenao n'el Canal Historia, centrao n'úa colonia d'emigrantes asturianos asentaos a primeiros del Siglo XX no estao de Virxinia ocidental (West Virginia) a únde foron a trabayar n'úa fabrica de Zinc.
Dúas xeneraciois despóis os descendentes d'aquelos emigrantes siguen mantendo el recordo i el amor pola súa terra d'orixen. Chama atención que'l pouco español que falan a mayoría d'elos é, en realidá, asturianu central.
Un bon trabayo documental sentido e emotivo que acercanos un pouco ás experiencias que vivíron aquelos asturianos n'aquelos tempos duros n'úa terra extraña na que as mais das veces foron marxinaos.
Hoy en día existe úa asociación que xunta a os descendentes d'aquelos asturianos co'l resto del mundo que se chama ASTURIAN US. para mais información hay tedes un enlace al que vos invito a visitar. www.asturianus.org
--------------------------------------------------------------------------
Con la cabeza alta.
“Horribles pesadillas diseñadas para mentes durmientes”.
Como meras marionetas de un espectáculo de títeres. Infinitamente diminutos en un mundo tan globalizado y absurdo en el que nos enteramos, alegrándonos o lamentándonos, de sucesos en realidad ajenos a nuestra realidad cotidiana, que suceden en cualquier parte de este planeta al que debemos de tener hasta los cojones, perdonen la expresión, con tanta tecnología, desarrollo y afán expansionista.
Siempre queriendo ver más allá de lo que, por naturaleza, nuestro limitado sentido de la vista nos permite e ignorando por no querer ver y/o mirar, en muchas más ocasiones de las que nos damos cuenta, situaciones reales que tenemos a nuestro lado, a nuestro alrededor, en la casa del vecino del segundo o en nuestras propias casas y de las que por comodidad emocional, cual avestruces, preferimos apartar la vista, temerosos de descubrir una realidad incomoda para nuestras acomodadas conciencias.
www.ungaiteroenelbancal.com/con-la-cabeza-alta/
----------------------------------------------------------------------------
Documento gráfico recomendao.
"Eólicos nos Ozcos".
Videos: Eólicos Ozcos parte 1 y 2. De Manu Pérez y Bea Braña.
----------------------------------------------------------------------------
"Amanece, que no es poco" para "ungaiteroenelbancal"...
Un gaitero en el bancal!!.
N'este veraniego mes d'Agosto tuben, con a compañía da mía muyer que fexo de fotografa, nos poblos de Liétor e Ayna, na Serra del Segura na provincia d'Albacete, descubrindo e disfrutando dos paisaxes e da hospitlidá das xentes da zona. Dase el feito de que n'estas localidades, ademais d'en Molinicos que deixamos por falta de tempo pa outro viaxe, se rodou no ano 1988 a pelicula de José Luis Cuerda "Amanece que no es poco", d'unde s'inspira el nome d'este sito, úa das peliculas mais memorables e inxeniosas del cine español de todos ós tempos e que cunta, probablemente, con un d'os meyores, sino'l meyor, reparto d'actores posible del noso cine según el mismisimo Berrlanga. E si lo dice'l maestro Berlanga non hay mais qu'añadir.
Esta foi úa visita improvisada que surgío d'improvisto e tal vez por eso fixóse mais sorprendente. Tanto os paisaxes qu'atopamos como os paisanaxes que conocimos e os recordos que levamos deixaron en nosoutros un poso imborrable e a promesa de volver por estas terras pa seguir descubrindo os sous tesoros.
Mel de Vincios.
Agosto de 2010.
-----------------------------------------------------------------------------
Muestra d'apoyo a Pepe el Ferreiro
na entrega del "Premiu Jovellanos"
en Palma. Nel mes d'abril de 2010.

Semella: (C) J. Reina y (C)Paco Nadal.
Momentu n'el que'l Presidente d'Asturies s'atopaba co'l cartelo que pidía la readmisión del Ferreiro. Na semella pequeña Pepe el Ferreiro.
"Pepe del Ferreiro" o breve historia d'un sinsentiu.
El pasao 5 d'abril entrégose en Palma el "Premiu Jovellanos. Resistencia y llibertá" en la so primera edición. Esti premiu, otorgao per los gobiernus de Les Illes Balears y del Principau d'Asturies tién una doble intención. Per un llau reconocer a persones, organizaciones u organismos que lluchan por d'alguna inxusticia, siempri dende la resistencia pacifica y al mismu tiempu homenaxear la figura del politicu y escritor illustrao asturianu Gaspar Melchor de Jovellanos (1744-1811) que tuvo prisioneru polas suas idees reformistes n'el Castillu mallorquín de Bellver (1801-1808). N'esta primera edición el galardón recayó na activista saharaui Aminatou Haidar pola su llucha en defensa del derechu d'autodetermiación de la República del Sahara ocidental. Al actu d'entrega asistieron los presidentes d'ambas comunidaes autónomas Francesq Antich y Vicente Alvarez Areces al que vemus na semella a la so llegada del actu.
Como puede apreciase la llegada del presidente asturianu tuvo acompañada con un mensaxe destinao a la so persona, que los demás invitaos, a no ser los asturianus, non entendían pero que non paso desapercibio pá Areces y la conseyera de cultura del gobiernu astur, tamien presente, y que de xuru non pensaban atopar per estas llatitudes.
Pa quien non sepa quien ye'l personaxe a quien fae mención el lletreru que porta'l mozo ahí va una brevia esplicación.
---------------------------------------------------------------------------
Cuando tocaba en la calle.
Bilbo. Barrio de San Inazio. Verano de 2007. ¡¡Que calor!!. MdV toca un tema muy conocido en Euskadi, "Aita Semeak" del grupo Oskorri, con uno de procedencia Bretona y origen deconocido por el gaitero, el "Sueños diabolicos" que escuchó en un viejo disco de Gwendal. A su vez este lo enlaza con uno tradicional de Galiza, "la polka de Vilagarcía".
----------------------------------------------------------------------------
CICLO "CULTURA CONTRA EL OLVIDO".
Después de cuatro años de acción el "ciclo cultura contra el olvido", promovido desde La Marquesita en Samartín d'Oscos, Asturias, se toma un descanso para reflexionar sobre lo realizado y el camino que dee continuar en el futuro.
Creado por Nacho Pérez y Carlos "Ribiricho" con la idea de llevar a una zona rural como son Los Oscos una oferta cultural hasta la fecha inexistente basada en la independencia, ninguna actividad realizada ha contado con ningún tipo de subvención o ayuda externa, la sensibilidad y la interrelación entre artistas y publico ha servido de ejemplo para otras iniciativas de este tipo que en este tiempo han surgido en la zona.
Aquí os dejamos con su video de despedida. Recordando,eso sí, que no nos dicen adios, sólo dicen hasta luego.
Gracias chic@s y hasta pronto.
-----------------------------------------------------------------------------




